compras, lecer

O comercio diante da disxuntiva: renovarse ou morrer

O pasado domingo 11, entre tanta oferta cultural e gastronómica na contorna de Compostela (rollo xapo eiquí, troita en Sigüeiro e repostaría tradicional en Melide) decidín ir pasear até o Pazo de San Lourenzo.

Nun marco marco incomparábel (non hai outra expresión tan boa e tan manida coma esta para reflectir un espazo incríbel) o evento Estrea Estilo chegaba á súa 2ª edición, nesta ocasión presentando as novidades primavera-verán do comercio compostelán. A iniciativa, da man da empresa Correveydile -as mesmas rapazas que fan o Mercado da Estrela– xa tivera convocatoria de outono no Hotel Araguaney.

Apoiadas pola Concellaría de Comercio do Concello de Santiago, non tiveron así o apoio das agrupacións de comerciantes. Pero bueno, é o de sempre, en vez de remar na mesma dirección hai que poñer trabas aos emprendedores. É certo que non deben ser as arcas públicas as que sustenten este evento, que lanzándoo nas dúas primeiras edicións é máis que suficiente. Agora son os propios comerciantes os que -tras ver o éxito de público (non sei de ventas) e a presenza visual- teñen que dar o paso e apostar por investir neste tipo de actividades, como na Feira de Primavera do Barrio de San Pedro ou no Desconcierto Cultural.

Ambiente primaveral no @estreaestilo moda, calzado, gastro, música, rapazada…

A post shared by Luis Ulloa (@luismaulloa77) on

Nesta ocasión houbo tendas de todo tipo (de moda, zapaterías, de complementos ou gastronómicas), con descontos e ofertas varias, ademais de actividades para todos os gustos: xogos para nenos, concertos, catas, probas de beleza. O ambiente a media tarde era fenomenal, o tempo acompañaba para tirarse na herba e escoitar os concertos, levar o carriño cos nenos, esparruñar entre o xénero ou sentarse a que te puxeran guapa/o.

O que é certo -da a sensación- é que o potencial do espazo é inmenso, desde os xardíns, até o claustro ou a propia capela de San Lourenzo. Había quen dicía que «era ideal para facer un festival» ou quen aconsellaba á concelleira o «facer un evento cada mes».

Estándar
enoloxía, lecer

O fenómeno das catas de viño

O pasado venres 9 de maio asistín a unha cata de viño convidado por Patxi Movilla, da Gastroteca SCQ nova tenda de produtos gastronómicos da zona vella compostelá. Creo recordar que xa fun a varias antes da miña fuxida a México, pero non podería lembrar con exactitude cales foron e que viños probara.

Na @gastrotrecaSCQ a piques de comezar a cata de @CotodeGomariz con Sebio, con @Mario_LGuerrero

A post shared by Luis Ulloa (@luismaulloa77) on

O certo é que as catas convertéronse nun fenómeno de mini masas, pois en Compostela haberá arredor dun millar de persoas interesadas neste mundillo. Están desntinadas para xente cuns bos ingresos, de clase media-media/acomodada e con gusto pola enoloxía. Son moitas as adegas que veñen presentar os seus viños e son moitos os espazos (tendas, bares e restaurantes) que as acollen. Hainas de balde, e hainas con custe, algunhas delas un auténtico negocio. Esta cata, por exemplo, estaba dirixida polo enólogo de Gomariz, Xosé Luis Sebio, todo un experto e con moitos anos de experiencia ao lombo. Comentounos que chegou ao Ribeiro en 1998 e no 2000 a estas bodegas, cando só producían un viño… agora producen 11.

Coto de Gomariz, viños dos que íamos facer a cata, non fai viños comerciais (non prevé producir máis de 200.000 botellas/ano) senón que elabora viños personais diferentes, baseados no solo, no clima e nas variedades da uva. Eles empregan tres solos: con areas, con granito e con xistos. E Hai que dicir que no Ribeiro hai 3 zonas: cara o norte está a zona histórica (seguindo o curso do Avia), a carón do Miño están as grandes bodegas e cara o sur hai microparcelas.

Após de pequenas leccións de historia, como o documento máis antigo de Gomariz -do s. X- ou do que se pagaba polo Ribeiro (ata 4 veces máis que por un Burdeos), etc. etc., comezou con apuntamentos técnicos. E aí perdinme! Para un iniciado coma min, que so diferencia dous tipos de viño -os que me gustan e os que non- escoitar falar de añadas, cores, cheiros, influencia das choivas, variedades e outros tantos palabros era demasié. Si me quedou claro que o Ribeiro é un capricho da natureza, pois a ubicación (moi ao norte) e as condicións climatolóxicas da comarca permiten unha acidez moi baixa á hora da maduración.

Comezamos polos brancos A flor e a Abella, Gomariz e o Coto de Gomariz, e logo foron os tintos A flor e a Abella, o Abadía de Gomariz e o VX Cuveé. Como premio probamos o viño persoal de Sebio, o Super Héroe. Foron máis de tres horas intensas, densas, de moitos olores e sabores, de debates e nas que algúns aprendimos algo, como o significado dunha cata vertical, como a que terá lugar hoxe ás 21 horas de Pagos de Galir.

A vindeira cata, pois non sei, xa verei. Polo momento, grazas a Patxi e Natalia polo convite, e por ter algo de comida na mesa, que entre tanto viño era necesario.

Estándar
excursións, lecer

Con Amare e Piragüilla, o lecer é unha marabilla!

Foi de improvisto. Durmira no Hotel Casa Rosalía e acostárame tarde após dunha gran velada na inauguración das Xornadas do Bacallau. Levantárame con calma para ir almorzar, onde falei con Javier que tal saira todo, e con tempo para facer o check-out e deixarlles o cuarto libre. Sen rumo, decidín ir para Compostela e chamar a Alfonso Ribas para baixar comer ao Loxe Mareiro, en Carril.

Bocatazo de pulpo na Illa antes de zarpar con @amareturismo e @alvientooo @rociococina @rukatny_83 @

A post shared by Luis Ulloa (@luismaulloa77) on

Piribí, piribí! Cambio de plans, cando estaba timbrando recibín un WhatsApp de Rocío Garrido, a miña profe de empanada (da mental non, da outra). Poñía un simple «Pesca ás 3» e me levei ao irmán de Alvientooo. Teremos que deixar a #abastada para outra ocasión, a fume de carozo comer un bocata e aparecer na Illa da Arousa.

Listos para pescar con @amare

A post shared by Rocio Cocina (@rociococina) on

Puntuais como un reloxio, ás 15 horas estabamos todos no peirao de Cabodeiro. Subimos a embarción de Gabriel -xa preparada- e saímos á Ría. Amare é unha empresa de Turismo Náutico que fai diversas rutas en embarcacións polas Rías Baixas, ademais de saídas de snorquel, mergullo e pesca en kaiak.

Con catro cañas, tíñamos que ir rulando (eramos 7) para ver se picaban. Gabriel só nos explicaba e dirixía a embarcación para pescar entre bateas, buscando os mellores bancos de peixes. Do resto, entre cámaras, móbeis e tablets para retratar a tarde fomos pasando as cañas de man en man. Tardaron en morder o anzo e foi Alberto o primeiro en demostrar a súa valía. Logo sería a parella lusa quen comezou “esquilmar” a Ría ;-).

Van picando

A post shared by Rocio Cocina (@rociococina) on

Eu xa pensei que tiñamos rematado e de repente nos preguntan se damos unha volta en bici. From lost to the river! Marta, a monitora de Piragüilla recolleunos no peirao e levounos ata a base da empresa. Dedicada ao lecer e ás aventuras, esta empresa de Turismo Activo tamén ofrece kaiak e snorquel, ademais de bici e rafting. No percorrido en bici (unhas mellor equipadas que a da foto) fomos desde Punta Furado ata o Con Serrado. Hora e media dando pedais ao estilo Verano Azul

A post shared by Alberto Ribas (@alvientooo) on

O paseo foi unha pasada. Estaba unha tarde de claroscuros, cunha luz preciosa. E con estes vimbios a xente de gatillo fácil fai marabelas. Alberto Ribas, un instagramer do máis selecto foi quen de capturar esa lancha rotulada en plan lata de Coca-Cola.

#arousa #alvientoootour

A post shared by Alberto Ribas (@alvientooo) on

Como recordo queda o resultado de tan frutífera tarde e que Rui Ribeiro cociñaría ao día seguinte en Monçao para os que seguiron con este tour alternativo.

#xardas @amare @alvientooo @rociococina @raliv @luismaulloa77 buena tarde de #pesca en #barco #arousa

A post shared by Faz & Come (@fazecome) on

Estándar