compras, lecer

O comercio diante da disxuntiva: renovarse ou morrer

O pasado domingo 11, entre tanta oferta cultural e gastronómica na contorna de Compostela (rollo xapo eiquí, troita en Sigüeiro e repostaría tradicional en Melide) decidín ir pasear até o Pazo de San Lourenzo.

Nun marco marco incomparábel (non hai outra expresión tan boa e tan manida coma esta para reflectir un espazo incríbel) o evento Estrea Estilo chegaba á súa 2ª edición, nesta ocasión presentando as novidades primavera-verán do comercio compostelán. A iniciativa, da man da empresa Correveydile -as mesmas rapazas que fan o Mercado da Estrela– xa tivera convocatoria de outono no Hotel Araguaney.

Apoiadas pola Concellaría de Comercio do Concello de Santiago, non tiveron así o apoio das agrupacións de comerciantes. Pero bueno, é o de sempre, en vez de remar na mesma dirección hai que poñer trabas aos emprendedores. É certo que non deben ser as arcas públicas as que sustenten este evento, que lanzándoo nas dúas primeiras edicións é máis que suficiente. Agora son os propios comerciantes os que -tras ver o éxito de público (non sei de ventas) e a presenza visual- teñen que dar o paso e apostar por investir neste tipo de actividades, como na Feira de Primavera do Barrio de San Pedro ou no Desconcierto Cultural.

Ambiente primaveral no @estreaestilo moda, calzado, gastro, música, rapazada…

A post shared by Luis Ulloa (@luismaulloa77) on

Nesta ocasión houbo tendas de todo tipo (de moda, zapaterías, de complementos ou gastronómicas), con descontos e ofertas varias, ademais de actividades para todos os gustos: xogos para nenos, concertos, catas, probas de beleza. O ambiente a media tarde era fenomenal, o tempo acompañaba para tirarse na herba e escoitar os concertos, levar o carriño cos nenos, esparruñar entre o xénero ou sentarse a que te puxeran guapa/o.

O que é certo -da a sensación- é que o potencial do espazo é inmenso, desde os xardíns, até o claustro ou a propia capela de San Lourenzo. Había quen dicía que «era ideal para facer un festival» ou quen aconsellaba á concelleira o «facer un evento cada mes».

Anuncios
Estándar
enoloxía, lecer

O fenómeno das catas de viño

O pasado venres 9 de maio asistín a unha cata de viño convidado por Patxi Movilla, da Gastroteca SCQ nova tenda de produtos gastronómicos da zona vella compostelá. Creo recordar que xa fun a varias antes da miña fuxida a México, pero non podería lembrar con exactitude cales foron e que viños probara.

O certo é que as catas convertéronse nun fenómeno de mini masas, pois en Compostela haberá arredor dun millar de persoas interesadas neste mundillo. Están desntinadas para xente cuns bos ingresos, de clase media-media/acomodada e con gusto pola enoloxía. Son moitas as adegas que veñen presentar os seus viños e son moitos os espazos (tendas, bares e restaurantes) que as acollen. Hainas de balde, e hainas con custe, algunhas delas un auténtico negocio. Esta cata, por exemplo, estaba dirixida polo enólogo de Gomariz, Xosé Luis Sebio, todo un experto e con moitos anos de experiencia ao lombo. Comentounos que chegou ao Ribeiro en 1998 e no 2000 a estas bodegas, cando só producían un viño… agora producen 11.

Coto de Gomariz, viños dos que íamos facer a cata, non fai viños comerciais (non prevé producir máis de 200.000 botellas/ano) senón que elabora viños personais diferentes, baseados no solo, no clima e nas variedades da uva. Eles empregan tres solos: con areas, con granito e con xistos. E Hai que dicir que no Ribeiro hai 3 zonas: cara o norte está a zona histórica (seguindo o curso do Avia), a carón do Miño están as grandes bodegas e cara o sur hai microparcelas.

Após de pequenas leccións de historia, como o documento máis antigo de Gomariz -do s. X- ou do que se pagaba polo Ribeiro (ata 4 veces máis que por un Burdeos), etc. etc., comezou con apuntamentos técnicos. E aí perdinme! Para un iniciado coma min, que so diferencia dous tipos de viño -os que me gustan e os que non- escoitar falar de añadas, cores, cheiros, influencia das choivas, variedades e outros tantos palabros era demasié. Si me quedou claro que o Ribeiro é un capricho da natureza, pois a ubicación (moi ao norte) e as condicións climatolóxicas da comarca permiten unha acidez moi baixa á hora da maduración.

Comezamos polos brancos A flor e a Abella, Gomariz e o Coto de Gomariz, e logo foron os tintos A flor e a Abella, o Abadía de Gomariz e o VX Cuveé. Como premio probamos o viño persoal de Sebio, o Super Héroe. Foron máis de tres horas intensas, densas, de moitos olores e sabores, de debates e nas que algúns aprendimos algo, como o significado dunha cata vertical, como a que terá lugar hoxe ás 21 horas de Pagos de Galir.

A vindeira cata, pois non sei, xa verei. Polo momento, grazas a Patxi e Natalia polo convite, e por ter algo de comida na mesa, que entre tanto viño era necesario.

Estándar
eventos, excursións

A Estrada tamén “pesca” no fenómeno dos bloggers

Non, non me refiro a min, senón ao fenómeno en si, a esta moda que -entre moitos- estamos a propagar pola blogosfera como se de lume polo monte se tratara. Que somos uns pesaos e uns charlatáns, como me dixo alguén o outro día? Si, pero pasámolo moi ben en actos como o da Festa do Salmón!

Preparadas as acreditacións de #bloggers para a @festadosalmon

A post shared by Luis Ulloa (@luismaulloa77) on

Non é o primeiro BlogTrip ao que vou, e agardo que tampouco sexa o último. Alá polo mes de febreiro xa tiven a sorte de ser chamado polos Xenerais da Ulla #moicercadeSantiago para coñecer e promover este ancestral entroido rural e máis a presentación dos Entroidos galegos de interese turístico (#GaliciaEntroido) baixo un diluvio universal na Praza do Obradoiro. Tamén fun a varias experiencias gastronómicas en restaurantes (Calderón e Casa Rosalía), ademais do #CocidoDay que eu mesmo axudei a organizar. Foi nestas dúas últimas semanas nas que a Festa do Salmón da Estrada xestou a organización dun encontro cos novos prescriptores de opinión. E nestas, que ás 11 da mañá estabamos na Porta do Sol estradense.

#pasóayer Making of de la foto oficial del encuentro #festadosalmon en @c_aestrada

A post shared by Jose Manuel Garcia (@jose_ma_garcia) on

Alí aparecimos Fidel Martín, Xosé Manuel García, Sandra Novo, Frenchy Ouviña, José Luis Oliveira, Rubén Amorín, Javier Mos e o que escrebe (si, o problema da cota femenina tamén chega ao #mundoblogger). Todos coñecidos das redes, e con nós o alcalde máis alto de España -nótase que xogou ao baloncesto- e xente do concello que nos ía guiar pola Ruta de Tapas do Salmón.

Despois de que Xosé Manuel lle gañara a Fidel para facer equipos (cousa que non lle serviu de nada, xa que levou aos peores! 😛 ) comezamos un percorrido pola vila. Estando tan preto de Compostela, A Estrada era un pouco descoñecida para min. Certo que pasei moitas veces, viñen de turismo rural a algunha parroquia (teñen 21 casas segundo Turgalicia) e até viñen comer o polbo un mércores á feira, pero nunca pensei en pasar un día nesta vila. De A Estrada hai que saber un par de datos: que é o 9º concello galego máis grande (282 km2), conta con 51 parroquias (o que máis) e o concello español con máis núcleos de poboación, ademáis de ser a terra de Ángel Miramontes.

Praza de Abastos #aestrada #festadosalmon

A post shared by Ruben Amorin (@nimataniengorda) on

Leváronos ata o emprazamento momentáneo da Praza de Abastos, xusto a carón das obras da nova. Alí comentáronos que A Estrada é dos poucos concellos galegos que teñen dous mercados semanais, os mércores e os sábados. De feito, un vendedor de peixe viña eses días desde Fisterra díxolles que co que vende n’A Estrada lle chegaría para vivir. Deambulamos un ratiño entre toallas, calzado e produtos da horta, e falamos de comercio e da produción de mazairas da bisbarra (exporta cara Asturias, Euskadi e Chantada). Logo separámonos en dous grupos -os equipos escollidos antes- para ir aos 22 locais da Ruta de Tapas que nos tiñan preparada.

O grupo bo -é dicir, o de Fidel, Frenchy, Rubén e máis eu, guiados por Daniel- comezamos forte. A primeira parada foi en Os Peares, unha tasca de toda a vida (máis de 60 anos a contemplan) onde ninguén diría que se come ben. Terei que voltar, porque ademais da tapa de salmón avisáronme que facía unha paella e unha carne riquísimas.

E así foron caendo, un tras outro, durante catro horas. Unha boa paparota si, pero acabas cheo, pois con cada picho/tapa tomabamos unha birra (íamos a cortos, para non reventar). Non nos saltamos ningún local da ruta e hai que dicir que a calidade media é bastante alta, tendo algún sobresaínte. É o caso de ‘Tito’ Nixón, que leva aberto desde 1975 e é un dos pioneiros na cociña de salmón (e do cocido). Cocíñao de todos os xeitos: en tartar, en empanada, afumado ou salvaxe marinado con maracuxá… e todos moi ben preparados. http://instagram.com/p/n0RlxQE2k4/ Remataríamos xuntándonos os dous grupos no Arxentino’s Burguers (onde atopamos a Jorge Guitián e Anna Meyer, que pasaban por alí) probando a súa adaptación da Causa Limeña cun Pisco Sour. Ademais, as cervexas americanas e as sobremesas fixeron do remate da ruta un suplicio gastronomico-dixestivo delicioso.

A continuación vos deixo o resumo fotográfico da Ruta de Tapas de Salmón que fixo Frenchy e onde poderedes observar as delicias e marabillas de pequenos bocados que degustamos, incluidos os dous que puxeron unha tosta de pan de molde 😦

Pola tarde achegámonos á área recreativa de O Xirimbao, a carón do río Ulla. Alí, no couto de Couso (xunto co de Sinde e o de Ximonde) estábase a celebrar o 38º concurso Internacional de Pesca de Salmón. Era o mesmo lugar onde o dictador Francisco Franco viña facer que pescaba. http://instagram.com/p/n0k6xLE2mk/ Total, que se tes tempo e podes, achégate Á Estrada esta fin de semana, muy cerca de Santiago. Nos actos da festa hai actividades para nenos, batukadas, concertos, conferencias, exposicións, probas ciclistas (BTT)… e continúa a ruta de tapas.

Velaí a listaxe de locais participantes, pero lembrade a quen lle toca este venres e este sábado, previo á Festa do Salmón do domingo: – Venres 16: La Bombilla, Nixon, O Café de Xulia e o Samaná. – Sábado 17: Arxentinos Burguer, Don Juan, Andalucía, A Vila e Oasis.

Estándar

Durante este mes de Novembro o Centro Socio Cultural de As Fontiñas alberga unha exposición digna de ser visitada por todos os composteláns, os vellos e os novos. É a historia do cine en Compostela; un percorrido polos seus cines e salas (hoxendía case todas pechadas); poderás ver que filmes se rodaron aquí, coa Film Comission e antes; e moitas curiosidades.

Feita con moita información pero con poucos recursos, son unha ducia de paneis de cartón-pluma nas que hai texto e imaxes, fotografías ou un mapa da localización de todos os cines que houbo na cidades. Déixovós eiquí a relación de 16 salas que emitiron nalgún momento, das que só lembro o cine Avenida (non cheguei a ir), o cine Yago (hoxe abandonado por disputas na súa venta), o cine Capitol (reconvertido na mellor sala de concertos de Galiza), os cines Compostela, os cines de Área Central (grazas, As Cancelas!) e os cines Valle-Inclán.

eventos

Os cines de Compostela

Imagen