lugares

Chegou a primavera a Compostela

Sóese decir -xa con moita sorna- que chove en Compostela, bueno máis ben é en Santiago. O célebre poema do fusilado García Lorca, e musicado maxistralmente polo grupo galego Luar na Lubre, chegou fondo na cidadanía deste País.

E tardou en chegar, pero chegou. As primeiras raiolas de Sol fixéronse esperar até moi tarde, pero pagou a pena. O espectáculo florístico que amosa cando xa está fai que a espera merecese a pena. Bueno, tanto non, que choveu de carallo.

A praza de Fonseca do casco vello compostelán ten un colorido estupendo. Os tulipáns, na maior parte dos casos cor laranxa, sempre emerxen o estádo de ánimo. Pero esas continuas choivas tamén nos deixan uns pastos e unha vexetación esplendorosa por toda Galiza, cunha gama de verdes descoñecida. Só hai que coller o carro e saír da contorna urbana para comprobalo. Mentres, o parque de Belvís ofrécenos un anuncio dentro da mesma cidade.

Anuncios
Estándar

Me llena de orgullo y satisfacción haber cazado al cazador voraz de imágenes chulas… 🙂

Co gallo do GastroXmas que organiza Santiago Turismo nestas datas -unha actualización do “Merco e cociño” que fixera anos atrás- tiven a ocasión de captar esta instantánea na visita á Praza de Abastos de Compostela.

fotoxornalismo

@Alvientooo cazado in fraganti

Imagen

Durante este mes de Novembro o Centro Socio Cultural de As Fontiñas alberga unha exposición digna de ser visitada por todos os composteláns, os vellos e os novos. É a historia do cine en Compostela; un percorrido polos seus cines e salas (hoxendía case todas pechadas); poderás ver que filmes se rodaron aquí, coa Film Comission e antes; e moitas curiosidades.

Feita con moita información pero con poucos recursos, son unha ducia de paneis de cartón-pluma nas que hai texto e imaxes, fotografías ou un mapa da localización de todos os cines que houbo na cidades. Déixovós eiquí a relación de 16 salas que emitiron nalgún momento, das que só lembro o cine Avenida (non cheguei a ir), o cine Yago (hoxe abandonado por disputas na súa venta), o cine Capitol (reconvertido na mellor sala de concertos de Galiza), os cines Compostela, os cines de Área Central (grazas, As Cancelas!) e os cines Valle-Inclán.

eventos

Os cines de Compostela

Imagen
paparotas, restaurantes

@pazvence, Siro gana

Enteréime do Calderón Social Food In porque en setembro varios amigos coincidiron (Mariña Bello, Manolo Gago, Alberto Ribas ou Paz Vázquez) nunha actividade gastronómica que non me sonaba. Era a terceira vez que se facía e cando falei con Paz que tal estivera me dixo se quería ir o seguinte mes, que tiña que convidar a alguén. Pasoume o testigo e desde o  Restaurante Calderón se puxeron en contacto conmigo para o martes 22 de outubro pasase polo trance. Grazas, Paz!

O #SocialFoodIn é unha boa idea que planificou o Restaurante Calderón da compostelá Carreira do Conde para conseguir ampliar o seu perfil de cliente, xa avellentado co paso dos anos. Esta e outras promocións, como a colaboración co Blu:Sens Monbús Obradoiro a campaña pasada cun concurso de tiro para conseguir unha cea, son pequenas accións que permiten a Siro González abrirse a todo o púbilo. E nestas, xa estaba montado no coche para ir cara aló.

A verdade é que a noite non acompañaba nadiña. Chovían chuzos, e cando é así, Compostela atáscase sen remedio. Somos veciños cómodos que á minima gota imos ao fácil (coa cantidade de transporte urbano que hai…). O bo é que a min deixáronme diante da porta, o malo era se tiñas que aparcar. A hora marcada para chegar eran ás 21 horas e eu -puntual coma sempre- entrei como se fora cliente de toda a vida e dirixinme cara a barra do fondo porque había un grupiño de xente. De seguido identifiquei a unha das asistentes (Emilia García) e así facilitei a miña inclusión no grupo. Xa estaban degustando un aperitivo: xenebra con tónica ginger e cardamomo.

Ana Castro e David Salgueiro (os rapaces de Galantiqua) facían de anfitrións e xa me puxeron unha copa na man, mentres esperábamos aos que faltaban. Por alí xa andaba Xaime Cortizo, Patxi Movilla e Xavi Presas e mentres facíamos tempo tempo comezaban a aparecer as primeiras tapillas para degustar: queixo bañado en albahaca e unha especie de gabardinas. Era a hora de sacar as nosas mellores armas, os celulares e cámaras fotográficas e comezar a subir info ás redes sociais.

E chegaron Adriana Castro e Gelines Romero pingando, e seguían achegándonos máis pinchos. Agora era a quenda do lacongrelos. Pero ían pasando os minutos e faltaba xente, co conseguinte incomodo do persoal. A verdade é que esperar á xente que logo non aparece, e nin avisa, molesta. Eu a considero unha falta de respeto que non merecíamos, nin nós nin ninguén (joder! que te convidaron by the face, neno!).

Pero ben, tras o “momento quente” da noite decidimos ir subindo ao comedor para sentarmos a gozar das delicias gastronómicas que o chef nos tiña preparadas. Javi -o camareiro- acompañóunos até un reservado no primeiro andar. No Calderón hai cinco reservados (ademáis dunha terraza interior e un comedor na pranta baixa)e algún ten capacidade para máis de 20 pax. A nós tocóunos o Béla Bartók, na honra dun coñecido compositor húngaro. Ao final, visto que os 3 que faltaban non ían chegar, Ana e David optaron por acompañarnos na cea.

Fomos pasando e sen orde fómonos sentando, pero nun momento Ana Castro dixo “!no, no, no! Nada de sentarse los chicos con los chicos y las chicas“. Tiña razón! E así alternamos como unha cremalleira (chico-chica-chico-chica). Coas “armas” preparadas, tamén tiñamos listas as tarxetas para eses momentos #networking sempre necesarios.

O menú que nos serviron, exquisito (de veras, non é broma!), estaba composto por:

Crema de níscalos

– Pescada confitada con mouse de ajo y xerme de ravo

– Croca con queixo afumado e migas de pastor con chourizo

O que pretenden desde o Restaurante Calderón é socializar a cociña de autor e dignificar o menú do día, expresión incorrecta para esta auténtica “experiencia gastronómica”. E abofé que o deberían conseguir, pois ter a oportunidade de probar unha proposta semellante de luns a venres (os pratos varían en función dos produtos do Mercado) está ao alcance de moitos bolsillos: só custa 15 € pola semana (iso si, sen bebida).

Xuntar a bloggers -a priori descoñecidos entre si- quere ser un xeito de difundir esta proposta a través das 2.0, chegar a un target que está máis familiarizado coas novas tecnoloxías e quitarse un pouco a imaxe clasicota que tiña este local. E que non se coñezan é un estímulo para intercambiar experiencias de todo tipo (persoais ou empresariais), ter momentos de intercambio de información (e contactos) e crear redes de colaboración. E de feito así foi.

Entre pratos, sobremesa (riquísimo Cremoso de chocolate Valrhona con salsa de almendra) e cafés foron xurdindo conversas interesante:

– Coñecimos que Xaime Cortizo é un fotógrafo creativo que lle gusta a música clásica e explicounos que no verán estivo na organización do festival As notas do pemento.

– A Gelines Romero, por exemplo, gústalle ler, viaxar, o ximnasio e a esgrima; profesionalmente está en AJE Coruña e é socia de Más Valor, empresa coa que organiza o vindeiro venres 8 de novembro Feelingbrands, a 1ª Conferencia Internacional da experiencia do cliente.

– Tamén soupemos que Xavi Presas está metido a fondo no mundo dos social media e que este ano argallara o exitoso encontro @CocidoTrip.

Ana Castro é tasadora de arte e nos contou a problemática da Colección da Fundación Caixanova para seren considerada BIC.

– Que David Salgueiro fora xogador de balonmán no histórico Teucro pontevedrés, e agora mata o gusanillo do deporte como cámara no “En Xogo” (coa Liga das cidades) da galega, entre outras actividades.

Patxi Movilla veu nove desde Euskadi e agora ven de abrir unha tenda delicatessen na zona vella de Santiago. Gústalle ser o tendeiro da GastrotecaSCQ, onde atoparás moitos viños, conservas e produtos galegos de primeira calidade.

– A burelana Emilia García contounos que leva moitos anos vivindo en Compostela dedicados ao Arquivo da Emigración Galega, departamente que pertence ao Consello da Cultura Galega.

– E de Adriana Castro, que está na Universidade de Santiago de Compostela, no Instituto Tecnolóxico de Matemática Industrial que dirixe Wenceslao González Manteiga; quen me trouxo un vello recordo á cabeza.

Para cando nos deron a proba das Berenguelas de Compostela –uns bombóns sabororos cun packaging a imaxe e xemellanza do iPhone- o chef sentouse canda nós e conversou de todo: da experiencia, do porque, da crise, doutras iniciativas, dos bombóns… e así, entre gintonics, nos deron as 2 da mañá!

E como diría un porco moi querido: “isto é tototototóooooodo amigos!”

+ post:

– Blogue de Xaime Cortizo (moi boa a reportaxe fotográfica!)

Estándar

Non luce todo o que é, pero aínda así, esta foto luce mogollón. A terraza do hotel Costa Vella é un dos rincóns máis chulos da cidade compostelá. Moi demandada por veciños e turistas, os días de sol non é doado atopar sitio.

E non precisan facer nada especial, pois os cafés e resto das consumicións son do máis normal. Pero o espazo, o ambiente, a luminosidade, o silenzo nos transportan a un lugar moi, moi lonxano. Un lugar no que se respira tranquilidade, dentro do mundanal ruído, ás veces insoportábel.

lugares

A terraza do Costa Vella

Imagen